Za oknem jesień już upomina się o uwagę, co tylko usilniej sprawia, że powracam myślami do mojej wakacyjnej podróży. Tylko zdjęcia gorących plaż i dobrze mi znanych portugalskich zakątków chronią mnie przed szokiem termicznym, którego obawiam się od kilku dobrych dni. Mam nadzieję, że równie podekscytowani jak ja, zanurzycie się wspólnie ze mną w czeluści wakacyjnych wspomnień :)

Jeszcze kilka miesięcy temu nie pomyślałabym, że kraniec Europy stanie się miejscem, w którym zostawię cząstkę mojego podróżniczego serca. To, jak dalece odległa była mi myśl o podróży w to miejsce i spontaniczność, z jaką ta wyprawa się odbyła, sprawiły, że Portugalia całkowicie mnie pochłonęła.

Pierwszym punktem naszej podróży, jak już we wcześniejszym poście wspominałam, było Cascais. Nieco oddalone od głównego miasta tego zapomnianego kraju Europy, Cascais jest dziś popularnym portem, choć wyjątkowym – bo wciąż, mimo swej turystycznej atrakcyjności, spokojnym i urokliwym miejscem.

Muszę przyznać, że przed odwiedzanymi przeze mnie miejscami zawsze stoi nie lada wyzwanie. Jestem dosyć sceptycznie nastawiona do nadmorskich kurortów, do których każdego roku zjeżdża się masa zagranicznych turystów, którzy nie wychylają nosa spoza obszaru hotelowego. Ja po prostu, i przyznam to szczerze, nie rozumiem takiego „podróżowania”. Męczę się wśród „zwyczajnych turystów”, a ku mojemu zdziwieniu, w Portugalii takich nie spotkałam. I to już od samego początku skradło moje serce.

Gdybym miała opisać ten kraj jednym słowem, powiedziałabym, że jest naturalny. W Portugalii nic nie jest „na pokaz”, a przynajmniej ja z niczym takim się nie spotkałam. Portugalczycy żyją gdzieś ponad turystycznym zainteresowaniem, wciąż wieszając  przed oknami skarpety i bieliznę na białych sznureczkach; wciąż popijają swoją popołudniową kawę; wciąż się uśmiechają (czasem pomimo braków w uzębieniu, kompletnie beztrosko); wciąż mają ten nostalgiczny, portugalski błysk w oku, kiedy uliczny artysta wypełnia okolicę dźwiękami fado. I w końcu, muszę to przyznać, kraniec naszego kontynentu jest po prostu inny. Portugalia nie próbuje na siłę dostosować się do europejskich realiów; w dynamicznie zmieniającym się świecie wciąż jest sobą – miejscem ze starą duszą. I niech tak zostanie.

A kiedyś już wszyscy zdaliśmy sobie sprawę z mojej nieudolności w trzymaniu się jednego tematu, powróćmy myślami do Cascais. Tego słonecznego, przytulnego i absolutnie magicznego podlizbońskiego miasta. Naprawdę warto zwiedzić je powolnym spacerkiem. Jest stosunkowo małe, więc ciężko się w nim zgubić. A nawet jeśli przydarzyłoby się nam coś podobnego, tuzin Portugalczyków od razu pospieszyłby nam z pomocą.

Pozwólcie, że pominę typowo przewodnikowe punkty miasta i skupię się na tym, co urzekło mnie najbardziej. Moi kochani, Cascais to po prostu miejsce-pocztówka, poczynając od zapierających dech w piersi nadoceanicznych zachodów słońca, a kończąc na malowniczych elewacjach budynków. Warto zaglądać w każdy zaułek, bo za każdym rogiem czai się coś zaskakująco kreatywnego.  Chyba nie ubiorę tego w słowa. Pozostaje mi więc dowód niepodważalny – zdjęcia wszystkiego, co udało mi się uchwycić :)

Miałam przyjemność poznać podczas tej podróży cudowną Portugalkę, która uraczyła nas swoją życzliwością i poleciła kilka ulubionych miejsc, które w Cascais odwiedza od wielu lat. Jakże szczęśliwa byłam, gdy niemal wszystkie z nich powiązane były z jedzeniem!

I tak, niemal tuż po przyjeździe udaliśmy się na nasz pierwszy, portugalski targ, który poleciła nam Teresa. Szczerze, spodobał mi się nawet bardziej od tego lizbońskiego. Mienił się w energicznych kolorach i tonął w zapachach, zagłuszając każdą moją myśl gwarem portugalskich rozmów, które z zaciętością prowadził każdy mieszkaniec. Przepadłam, kompletnie pochłonęły mnie te wspaniałości. Tak silnie, że nawet wizja wracania do mieszkania z kilogramami owoców mnie nie przeraziła. I dobrze, bo tych smaków nie zapomnę do końca życia. Słodycz mango i melona wciąż śni mi się po nocach.

Będąc w Portugalii po prostu nie można nie ulec lokalnym słodkościom i słynnej portugalskiej kawie. W Cascais moją ulubioną kawiarnią (z całą odpowiedzialnością używam słowa „ulubiona”; bywałam tam niemal codziennie) jest Bijou na Rua do Regimento Dezanove. Mają tam przeróżne kombinacje tradycyjnych pastéis de nata i cudowne cappuccino. Dodatkowo można załapać się na koncerty ulicznych artystów, którzy zapewniają niepowtarzalny w innym miejscu klimat :)

Czym jednak byłyby wakacje bez porcji orzeźwiających lodów? Z Cacsais po prostu nie można wyjechać, nie spróbowawszy smakołyków z Casa Santini. Sprzedają tutaj 100% naturalne, absolutnie najlepsze lody na świecie. Skosztujecie chociażby kulki o smaku mango lub cynamonu i przepadniecie. Obiecuję.

A gdy miasto już Was znudzi (w co szczerzę wątpię, ale zawsze dobrze jest mieć plan awaryjny), wystarczy krótki spacer wybrzeżem na zachód, żeby trafić na filmowe widoki. Bezkresny Ocean Atlantycki, od którego tafli odbija się zachodzące słońce i silne fale rozbijające się o dzikie skały – kadr idealny :)

 I człowiek czuje, że żyje.

Kochani, dziękuję za tyle cierpliwości odnośnie postów, za wszystkie maile i za wszystkie komentarze (zarówno tutaj, jak i na Instagramie). Codziennie sprawiacie, że uśmiecham się od ucha do ucha :)

Wszystkim tym, którzy już wrócili do szkoły, życzę owocnego roku szkolnego! Dacie radę!

Zapraszam Was również na mojego Instagrama (@dziennik_miedzymiastowy), jak i Snapchata, na którym często dodaję swoje przemyślenia i mam możliwość porozmawiania z Wami „twarzą w twarz” :) (Na Snapchacie znajdziecie mnie pod nazwą cityxjournal)

Ślę Wam całusy i szukam inspiracji do pisania następnych postów! :)

xxx

Życie jest zbyt krótkie na to, by przeżyć je w jednym miejscu. Kocham podróżować. Wciąż pamiętam, kiedy będąc małą dziewczyną, ze zdumieniem i nutką niepokoju słuchałam ludzi, którzy opowiadali o swoim powołaniu. Jakże mam wybrać coś, co nada mojemu życiu ten niepowtarzalny smak, skoro własne imię zmieniam częściej, niż przeciętny człowiek?, piszczał dziewczęcy głosik w mojej dziecinnej główce. Kilka lat w przyszłość i oto jestem,   po uszy zakochana w podróżowaniu. Żadna inna rzecz na tym świecie nie sprawia, że czuję się bardziej żywa. To nie kolejna zachcianka, mgliste marzenie, czy niewinne wycieczki. To autentyczny i najprawdziwszy sposób na życie. Coś, co sprawia, że serce bije szybciej. Coś za czym tęsknisz każdą cząstką swego ciała, kiedy utkniesz gdzieś w świecie obowiązków. Coś, co daje Ci uczucie, że gdziekolwiek pójdziesz, znajdziesz dom. Bo dom jest tam, gdzie zaprowadzi Cię najpiękniejsza podróż.