Każdy w swoim życiu musi przeżyć chociaż jeden fatalny dzień. Taki, w którym wszystko idzie źle, a Wy czujecie, że lada moment opuścicie ten świat, porażeni piorunem, który ześlą na Was niebiosa. Nie mieliście jeszcze takiego? Gwarantuję, że wszystko przed Wami. Ja mój przeżyłam w Waszyngtonie i to właśnie tam Was dziś zabiorę!

Ja i mój organizm średnio się dogadujemy, jeśli o terminy i wyczucie czasu chodzi.  Ja swoje, on swoje. Ja chcę chorować, on ani się zakatarzy. Chcę zwiedzać świat, on woli zafundować mi nieznośną gorączkę i katastrofalny ból gardła – tak po krótce malował się mój stan zdrowotny podczas pobytu w stolicy USA.  I chyba tylko dzięki mojej determinacji do zwiedzania i upartości nie położyłam się pod drzewem, czekając na bolesną śmierć.

Zanotujcie to sobie tłustym drukiem – nigdy w  życiu nie jedźcie do Waszyngtonu w środku lata. Chyba, że chcecie wiedzieć jak czują się spacerujący po australijskich pustyniach Aborygeni. Waszyngton w lecie to ognie piekielne, brak tlenu, a ludzie wyglądają i zachowują się jak skwierczący na patelni bekon. Ja oczywiście nie uwzględniłam tego szalenie ważnego aspektu i pierwszy raz czułam, jakbym topiła się niczym kostka lodu. Nie pozwoliłam jednak by jakiś szalejący klimat pokrzyżował mi plany i popędziłam zwiedzać to cudo!