Pozwólcie, że opowiem Wam historię o spełnianiu szalonych marzeń wypisanych przez piętnastolatkę na żółtej karteczce. Bo, tak się akurat składa, że brałam w niej udział.

Wiecie, marzyciele potrafią czasem puścić wodzę fantazji i pozwolić jej dryfować tak gładko po bezkresnym morzu możliwości, że efekt końcowy zaskakuje ich samych. A kiedy zaczną planować przyszłość i te wszystkie pierdoły, które chcą zrobić przed śmiercią… cóż, powiedzmy, że z życia szykuje się szampańska zabawa.

Osobiście znam dziewczynkę, która wymarzyła sobie długą listę celów. Nie mając nic w pobliżu, w przypływie chwili spisała je na żółtej, kartonowej karteczce. Wciąż nosiła ją przy sobie, w specjalnej przegródce w portfelu. Najbardziej przyziemne pozycje spełniła dosyć szybko, wykreślając je z listy czerwonym mazakiem. Gorzej szło z tymi bardziej ambitnymi, szczególnie gdy z wiekiem zaczęła dostrzegać, że nic nie przychodzi w życiu tak łatwo, jak to sobie wyobrażała. Ale przyrzekła sobie, że ta jedna, jedyna rzecz to coś, co wypełni od początku do końca. Więc skoczyła z bungee, nauczyła się gotować, odwiedziła Nowy Jork i… zatrzymała się na tym jednym, szalenie pokręconym pomyśle, który sprawiał, że sama łapała się za głowę. Rozmazany atrament na kartoniku wciąż głosił tę samą obietnicę – przejście mostem nad Niagarą z USA do Kanady.