Jest coś uspokajającego w Warszawie spowitej nocą i przeszywającym ciało zimnym, styczniowym powietrzem. Jest ulica i światła. Uśmiechnięte dzieci i pary upadające na lodowisku. Pozostałości świąt na sklepowych wystawach i zimowych ozdobnikach na Marszałkowskiej. Jest ktoś, komu odmarzają ręce, bo zapomniał rękawiczek i para uchodząca z gorącej czekolady na wynos. Melodia gitary w podziemiach i blask flesza. Zawsze jest mężczyzna siedzący na schodach, który prosi o drobną pomoc. I zawsze jest ktoś skory do powiedzenia Ci, że się za Ciebie dzisiaj pomodli.

Jest tak wielu z nas. Ludzie mijają się bezrefleksyjnie, a potem pojawia się nadzieja w uśmiechu obcego i odrobina goryczy w odorze pijanego mężczyzny, który potyka się o śliską kostkę. I nagle zdajesz sobie sprawę, że jesteś tego częścią. I bez Ciebie coś wyglądałoby inaczej. I że może, może jesteś tu potrzebny. W życiu innych. W swoim własnym życiu. Bo już więcej nie uciekasz przed samym sobą.

W końcu kalejdoskop wspomnień przysłania Ci rzeczywistość na kilka długich sekund. I widzisz siebie sprzed kilku lat. Czujesz wszelkie niepewności i lęki. Cały smutek, który Cię wypełnia. Czujesz, jak nie ma w Tobie nic więcej. Jak nie chcesz być sobą. Jak chcesz uciec i zacząć od nowa, ale wiesz, że nie ma miejsca, które ukryłoby Cię przed własnym umysłem. Słyszysz wszystkie szepty, które wypływały z Twoich ust, kiedy marzyłeś, żeby krzyczeć. Jak echo, ironia i śmiech, którymi się kiedyś tak soczyście obdarowywałeś, wzbudzają w Tobie złość na samego siebie. Jak brak Ci oddechu, kiedy panika zaciska pięści. I jak czułeś, że już dłużej nie możesz. Nie masz siły. Już nie chcesz.

Ale wracasz do siebie z nieprzyswojonym uczuciem zdziwienia, że kiedyś żyłeś w ten sposób i wiesz, że stojąc tu jesteś kimś innym. To tylko odbicie, którym kiedyś byłeś. Ale bez niego, nie byłbyś teraz tym, kim jesteś. Potrzebowałeś tej młodości. Potrzebowałeś tej nierozsądnej ścieżki, żeby w gąszczu niepewnych alejek odnaleźć tę właściwą. Jesteś splotem zdarzeń, które Cię ukształtowały, ale żadna z nich nie definiuje tego, kim jesteś. Bo Ty jesteś jedynym, który może to zrobić.

Były dni, w których myślałam, że nic więcej na mnie nie czeka. Szczęście było w życiu innych, ale nigdy w moim, a moje własne nieszczęście przysłaniało mi drogę, którą zawsze miałam przed sobą. Zawsze miałam wybór. Po prostu nie mogłam go dostrzec. Dziś dokonuję tego wyboru każdego dnia. Świat nie jest dla mnie, ale ja jestem dla tego świata. I jestem nieograniczenie wdzięczna za szansę bycia jego częścią i możliwość bycia całością dla samej siebie.

Lubię patrzeć w niebo. Zadzierać głowę i patrzeć w światła. Dają mi poczucie, że dla tego co dobre, zawsze jest kolejna szansa następnego dnia. I jeśli one mogą zajaśnieć kolejnej nocy, może ja też mogę. Może moje własne światło mi wystarcza dla podjęcia decyzji, że warto szukać dobra. Każdego dnia.

Nie wiem w zasadzie z czym mamy tu do czynienia. Siedzę z dziwnym wrażeniem, że moje place same to napisały. Może to dobrze, może to źle. Może to za dużo szczerości. Nie dowiem się jednak, dopóki nie ujrzy to światła dziennego, więc oto część moich wczorajszych wrażeń.

Mam silną wizję dla tego co robię w Internecie – na ten rok i na przyszłość. I jej wielką częścią jest dzielenie się nadzieją, której ja kiedyś nie zauważałam.

Życie często niesie w sobie wiele trudności i czasem ciężko znaleźć nam światło, jeśli ktoś nie wskaże nam palcem, w którą stronę patrzeć. Może mi się to uda, może nie. Będę próbować!

Chciałabym, żebyście znaleźli swoje własne światło i sami dla siebie byli harmonijną całością, nawet jeśli Wasz temperament gna w kompletnie inną stronę. Możecie się zmieniać, możecie być tym, kim jesteście, możecie robić co tylko chcecie. Ale należy się Wam radość i akceptacja, towarzysząca przez całą drogę. I mam nadzieję, że je w sobie odnajdziecie.

Ściskam Was ciepło, miejcie przed sobą piękny i uśmiechnięty tydzień! :)

Żeby zbyt drastycznie nie odrywać nas od noworocznego ducha postanowień, myślałam jak to jest z ich skutecznością. Od kilku lat istnieje mit, że siłownie w pierwszych dniach stycznia zapełniają się ochotnikami do zdrowego trybu życia ze słomianym zapałem i już po kilku tygodniach nie ma po nich śladu (choć to i tak bardzo optymistyczna wersja). Ale czy tak nie jest ze wszystkim? Zawsze jest nas tłum – wszyscy pragniemy zmian i dobrego życia. Za szczęściem gonimy jak szaleńcy, w sumie na oślep, bo nikt nie wie gdzie go szukać. Przemknie się jeden, czy drugi i w porywie noworocznych postanowień szczęśliwie zdąży wyrobić sobie zdrowy nawyk dążenia do celu. Reszta odpadnie. Może w przyszłym roku natkniemy się na znajome twarze, przekraczając noworoczną metę. A może gdzieś przed wakacjami, w trakcie urodzin, może po śmierci cioci Zeni, kiedy zdamy sobie sprawę, że życie jakieś takie krótkie i wypadałoby z nim coś kurcze zrobić? Ja bym się nawet pokusiła o przejrzenie kalendarza. Kilka dat maniakalnie przebiegało przez moje życie, jako chwile idealne by w końcu coś ze sobą zrobić. Straciły na autentyczności po trzecim razie, gdy nie przyniosły pożądanych zmian.

Pół biedy z tymi, którzy próbują. Jest szansa na to, że za którymś razem coś właściwie zatrybi i pójdą do przodu. Co jednak z tymi, którzy starać się w ogóle nie chcą? Jak my wszyscy, mają całkiem logiczny plan. W zasadzie dałoby się zrobić z tego jakiś użytek. Gdyby tak… no gdyby tylko tak postanowić go zrealizować!

Każdy z nas zna osobę (a może sam nią jesteś), która pragnie od życia wielkich rzeczy, ale wielkich poświęceń unika jak pijany rowerzysta chodnika (bo jeśli już trzeba jechać, to czemu nie środkiem jezdni?). Zawsze jest plan, lecz brak mu wykonawcy. Bo nikt nie płaci za robociznę, a samemu tak jakoś ciężko za darmo chwycić za łopatę. Nawet we własnym interesie.

Kiedyś nawet stwierdziłam, że jak już wszystkim się udaje, a mi nie to lepiej odpuścić i zapomnieć. Jadłabym co chciała, spaliłabym licealne książki, przytyłabym do foczych wymiarów i umarła na nowotwór wszelkiego rodzaju, ale przynajmniej obejrzałabym wszystkie odcinki „Plotkary”, wpatrzona w życie, którego nigdy nie będę miała. I może rzeczywiście nigdy mnie to nie spotka. Nie jestem nawet przekonana czy tego bym chciała. Ale mam niektóre rzeczy, swoje rzeczy, o które warto walczyć.

Może czasem po prostu warto poświęcić chwilę na zaparzenie sobie kawy i zaplanowanie pierwszego dnia? Zmiany zaczynamy od reform w codzienności. Nowy rok to nie nowe życie, ale każdy z nas może wykreować nowy krok, którym ruszy przed siebie. Nawet jeśli nie zrobiłeś tego równo z chwilą, gdy zegar uderzył w jedynkę. Odpowiedni czas jest przereklamowany. A jeśli wciąż tkwisz, czekając na cud, może powinieneś rozważyć fakt, że stoisz w miejscu nie ze względu na zrządzenie losu. Stagnacja to wybór. I nic tego nie zmieni, dopóki sam nie postanowisz, że można inaczej.

Witam Was w tym Nowym Roku z dużą dawką energii i chęci do rozwoju! Mam nadzieję, że ten rok przyniesie Wam dużo pozytywnych zmian i w końcu wykorzystacie drzemiący w Was potencjał :) 

Ściskam Was gorąco w ten lodowaty, zimowy wieczór! xx

Dookoła smutne twarze. Wszyscy źli bo pogoda, bo problemy, bo samotność, bo nie ma się w co ubrać, bo pociąg uciekł, bo włosy się znów źle ułożyły, bo pryszcz wyskoczył na środku czoła, bo w sklepie nie ma ulubionej czekolady, bo brzydki pan natrąbił na pasach, bo przyszły rachunki, bo telefon się rozładował, bo w pracy szef nakrzyczał, bo sąsiad od rana wierci, bo jest o co się martwić… powody można wymieniać i prawdopodobnie nigdy się nie skończą. A co gdyby nagle, zupełnie niespodziewanie postanowić być szczęśliwym?

Gdyby cieszyć się z małych rzeczy, wybaczać ludziom, uśmiechać się do obcych i nie odmawiać sobie tych przyjemnych chwil. Czy to możliwe aby być wesołym bez powodu? Otóż pewnego, pięknego, wietrznego, błotnistego, pełnego przeciwności dnia postanowiłam być szczęśliwa. Każdego dnia uśmiechać się do siebie. Powtarzać sobie jak dużo jestem warta i jak wiele znaczy moje życie. Nie chcę tracić ani chwili na te paskudne smuty. Postanowiłam cieszyć się z drobiazgów więc pokochałam zjawiska meteorologiczne. Upajam się słońcem, tańczę w czasie deszczu, zachwycam się tęczą i gwiazdami, fascynuję burzą. Zdecydowałam się, podarować komuś swoją energię, więc uśmiecham się do ludzi. Okazuje się, że odwzajemniony przynosi jeszcze więcej radości. Ludzie chcą się ze mną dzielić wszystkimi emocjami jakie mają w sobie. A ja ich nie odrzucam. Słucham. Nie zamykam się w sobie. Rozmawiam. Nie boję się. Przecież nikt nic ode mnie nie oczekuje, a dostaję kolejną dawkę energii. Nie poddaję się w trudnych chwilach. Bo takie są nieuniknione. Ale gdy już wierzę w swoje szczęście nawet wielkie niepowodzenia obracam w małe smuteczki i wpuszczam je powoli, i tylko na chwilę. Nikt z nas nie jest z kamienia, dlatego nie można oczekiwać stale przyklejonego uśmiechu. Ale problemy nigdy nie oznaczają, że jestem mniej szczęśliwa. Mam rodzinę, wspaniałą i kochającą, przyjaciół na których mogę liczyć i pasję dzięki której czuję się spełniona. Nic więcej nie potrzebuję.

Każdy z nas powinien docenić ten piękny dar jakim jest życie i nie marnować go na negatywne emocje. Pogoda nigdy nie jest zła. Na problemy zawsze znajdziemy rozwiązanie. Samotności wyzbędziemy się gdy zrobimy pierwszy krok w stronę ludzi, a sama w sobie też nie jest zła, bo daje moment do refleksji, przemyśleń i odkrywania siebie. Ubrania nie są najważniejsze. To nie szata nas zdobi. Pociąg zawsze będzie następny. Włosy są nie do poskromienia ale przecież to zabawne. Pryszcz nie jest niczym wielkim. Każdemu może wyskoczyć. Czekoladę można kupić inną, a ta ulubiona na pewno przyniosła uśmiech czekoladowemu skrytożercy. Do trąbiącego pana trzeba się koniecznie uśmiechnąć. Ma zszargane nerwy. Uśmiech i jemu się przyda. Rachunki to nie koniec świata, a bez telefonu w ręku można zrobić niesamowite rzeczy. Przecież ludzie bez niego żyli setki i tysiące lat. Z szefem koniecznie trzeba porozmawiać na spokojnie. Wyciągnąć rękę i wyjaśnić nieporozumienia. Dla sąsiada kawa się należy, bo sam biedny musiał wstać rano. A zmartwienia? Niech będą. Ale niech nie zakłócają naszej pozytywnej aury. Przepis na szczęście jest prosty i siedzi w każdym z nas. Wystarczy tylko zmienić nastawienie i po prostu  robić to co sprawia nam przyjemność.