Trochę chicagowskiego lata

W takie dni jak ten, szare i pochmurne, z uśmiechem na ustach i rozmarzeniem wracam do lata. Jestem meteopatą z krwi i kości. Kiedy na nieb...

W takie dni jak ten, szare i pochmurne, z uśmiechem na ustach i rozmarzeniem wracam do lata. Jestem meteopatą z krwi i kości. Kiedy na niebie góruje piękne słońce jestem w stanie podbić cały świat, ale kiedy tylko znika ono z pola widzenia nie mam nawet siły na podniesienie ręki. Jedyne o czym marzę w ciągu takiego dnia, kiedy niebo spowite jest chmurami przypominającymi szarą, dymną powłokę to kubek gorącej kawy, koc i laptop. A potem już tylko stukając w klawisze kreuję słowa, dzięki którym mogę tworzyć moją własną, odrobinę bardziej radosną rzeczywistość.
Jakiś czas temu uznałam, że zachorowałam na podróże. To naprawdę czasem jedyna rzecz, która potrafi przywrócić mnie do stanu używalności. Bo przyznaję, czasem jak już postanowię zgrać się z pogodą i ulec jej depresyjnemu nastojowi, próżno mnie motywować do działania, dopóki gdzieś nie padnie promyk słońca. Ale podróże są dla mnie trochę jak lekarstwo. Ilekroć czuję, że nie mam siły czegoś zrobić i już nawet nie chcę się starać, by dokończyć to, co zaczęłam, gdy jeszcze tę siłę miałam, myślę o podróżach. O tym jak wiele zostało jeszcze na tym świecie do zobaczenia, jak wielu historii miejscowych jeszcze nie usłyszałam i jak wiele zachwytów jeszcze przede mną. Ilekroć tracę motywację i chęć do działania, myślę właśnie o podróżach. O celu, za jaki obrałam sobie poznawanie świata. A gdy w końcu uświadamiam sobie, że bez pracy to rzeczywiście nie ma kołaczy i by móc spełniać marzenia, czasem po prostu muszę działać wbrew temu, co wydaje się największym ograniczeniem – gdzieś się zaczyna iskrzyć ta przysłonięta moc do działania.
Myślę, że nic nie jest w stanie powstrzymać człowieka od osiągnięcia celów, jeżeli jest pełen pasji do tego, co robi. Czasem znalezienie rzeczy, która rozświetli nawet najbardziej pochmurny dzień jest najlepszą rzeczą, jaką można zrobić dla samego siebie :)

A jeśli już wystukanie na klawiaturze swojego nastroju mam za sobą, czas wnieść trochę lata do tego zimowego i przytłaczającego dnia!



Jak już tak dziś narzekam na pogodę to przyznam się Wam, że mam wyjątkową zdolność do przyciągania za sobą jakiś anomalii pogodowych gdziekolwiek pojadę. W Chicago trafiłam na najgorętszy dzień lata w przeciągu kilku lat. Było tak gorąco, że nawet nie wiedziałam o czym myśleć. Nawet moja mrożona herbata zamieniła się w napój letni dosłownie po pięciu minutach. Tak więc muszę przyznać, że wybrawszy się na zwiedzanie miasta przeżyłam tego dnia prawdziwą szkołę przetrwania.
Gorąc był tak uciążliwy, że postanowiłyśmy się przed nim schować w cieniu drzew. I tak w planie miałyśmy odwiedzenie Millennium Park, więc wydało się to najlepszą opcją. Ku naszej rozpaczy – ani śladu cienia. Ale przynajmniej widoki były zadowalające!



Millennium Park słynie z tego, że więcej w nim dzieł sztuki, niż drzew. To właśnie tutaj ulokowana jest znana wszystkim Cloud Gate, którą ja wolę nazywać chicagowską fasolką :)




Poza tą główną atrakcją, w parku znajduje się multum rzeźb i dwie najbardziej dziwne, a zarazem najciekawsze fontanny jakie w życiu widziałam. Zaprojektowana przez Jaume’a Plensa Crown Fountain to dwa ogromne, szklane bloki, na których wyświetlane są twarze ludzi. Gdy tylko usta zwijają się w „dziubek”, zaczyna z nich lecieć strumień wody. Pomysł jest prześwietny i przyciąga tłumy pragnących się ochłodzić ludzi!


(zdjęcie jest z innego dnia, dlatego niebo nie jest już takie ładne)


Niestety nie udało nam się skryć w cieniu, a głód dał o sobie znać, więc postanowiłyśmy udać się na typowe, chicagowskie śniadanie – pancakes. Przebiłyśmy się przez rozgrzane do czerwoności miasto, robiąc po drodze kilka zdjęć i uciekłyśmy w objęcia klimatyzacji.



(mam obsesję na punkcie flag, sami zobaczycie)


To w zasadzie najważniejszy punkt tej relacji, bo gwarantuję Wam, że nigdzie nie zjecie nic lepszego. Gorąco polecam wszystkim The Orginal Pancake House - szczególnie pierwszą, oryginalną restaurację na Bellevue w Chicago. Atmosfera jest nieziemska - mała, drewniana chatka w bogatej dzielnicy, między drapaczami chmur i ekskluzywnymi restauracjami. Ma tak niesamowity urok, że śniadanie tam to sama przyjemność!





Jako miłośniczka tych popularnych naleśników nie mogłam się powstrzymać przed odwiedzeniem tego urokliwego zakątka. Za wielką porcję tego nieba dla podniebienia zapłaciłam zaledwie osiem dolarów. Na moim talerzu zagościła moja ulubiona odmiana - bananowe pancakes. Puszyste, słodkie a w połączeniu z syropem klonowym - nic tylko jeść cały poranek!
* Z takich „kulinarnych obowiązków” na waszej liście powinna znaleźć się jeszcze chicagowska „głęboka” pizza -  podobno najlepsza w Pizzerii Uno.

Z Bellevue do plaży jest rzut beretem, więc to właśnie tam postanowiłyśmy się wybrać po zjedzeniu lunchu. Niestety, było tak gorąco, że nie mogłyśmy wytrzymać tam nawet godziny.
Naprawdę podziwiam ludzi, którzy mogą wylegiwać się w słońcu cały dzień. To zdecydowanie rzecz, do której się nie nadaję.
Widok z plaży był jednak piękny, więc chociażby dla niego warto było się tam wybrać!



Klimatyzacja okazała się dla nas tego dnia najlepszym przyjacielem. Centrum handlowe było zapełnione ludźmi, więc popędziłyśmy do najbliższego muzeum. Padło na Museum of Contemporary Art.
Od razu się przyznaję, że nie przepadam za muzeami z tego względu, że rzadko kiedy potrafią mnie czymś zaskoczyć. Nie jestem koneserem sztuki i jedyne na czym bazuję to moje własne poczucie estetyczne. Krótko mówiąc - lubię to, co cieszy oczy (muzea historyczne to zupełnie inna bajka). Dlatego wolę „zwiedzanie w terenie”. Jednakże to muzeum miło mnie zaskoczyło kilkoma dziełami i myślę, że jako kompletny laik w tej dziedzinie mogę je Wam polecić :)



Mój faworyt to dwie fotografie, które kompletnie mnie oczarowały. Prawdopodobnie stało się tak ze względu na taneczny motyw tego dzieła. Dzieło to porusza problem tolerancji. Jedna z baletnic jest czarnoskóra. Z tego co pamiętam, fotografie nosiły nazwę „Black Swan”, nawiązującej do baletu „Jezioro Łabędzie”, którego bohaterkami są łudząco podobne do siebie kobiety – Odetta, zaklęta w łabędzia oraz Odylia, córka czarnoksiężnika (czarny charakter). Myślę, że nie potrzeba zbyt dużo, by odgadnąć sens ukryty za tymi fotografiami. Szczerze mówiąc, dawno nic nie zrobiło na mnie takiego wrażenia – dzieło oddało więcej niż tysiąc słów :)


You Might Also Like

67 komentarze

  1. Zachwyciła mnie ta fontanna, z człowiekiem, z zamkniętymi oczyma ;)
    MÓJ BLOG, gorąco zapraszam ! ♥

    OdpowiedzUsuń
  2. Można czytać twój blog całymi dniami! :) Przez ciebie teraz mam ochotę na naleśniki, też uwielbiam z bananami. Nie wiem jak wytrzymałaś ten gorąc, ale szacunek, bo ja nawet w polskie lato zdycham :D Również podobają mi się te dwa dzieła sztuki :)
    Zapraszam! zuzu-zuzannaxx.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ojejku, dziękuję! :) Sama nabrałam ochoty... Już wiem co jutro zrobię na śniadanie, haha.

      Usuń
  3. Uwielbiam USA, z chęcią bym się tam wybrała, zazdroszczę Ci bardzo! a szczególnie tych naleśników :) w Chicago jest tyle ciekawych miejsc!
    Recenzje Anzu [klik]

    OdpowiedzUsuń
  4. Ja również tak mam. Lato to zdecydowanie moja pora roku! Sama uwielbiam podróżować, w te wakacje czeka mnie Francja i Anglia. Świetnie zdjęcia, jak z resztą zwykle. Poza tym, zrobiłaś mi taką ochotę na naleśniki! Pycha.
    alenajpierwkawa.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Lato zdecydowanie na "tak", ale tylko wtedy, gdy temperatury nie sprawiają, że mózg mi się gotuje :P
      Francja i Anglia - zazdroszczę! Tym razem to jak czekam na relacje :)

      Usuń
  5. Na szczęście zaczyna się już ocieplać i słoneczko coraz częściej raczy nas swoimi promieniami, także mam nadzieję, że Twoje samopoczucie będzie lepsze niż teraz zimą ;)
    Zachwyciłam się Chicago w trakcie czytania Twojego posta! Szczególnie chciałabym zobaczyć tę słynną fasolkę oraz zjeść takie śniadanie, narobiłaś mi smaka! :) Podróż do USA jest jak na razie odległym marzeniem, ale mam nadzieję, że kiedyś uda mi się je zrealizować :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja już tylko wyczekuję wiosny! :)
      Fasolka ma coś w sobie, zdecydowanie :)

      Usuń
  6. Ta fontanna cudowna ! Nigdy o niej nie słyszałam. No i te naleśniki ♥ Aż się głodna zrobiłam :D
    Pozdrawiam !
    http://you-always-be.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  7. Great post. Love it. I follow you , could you follow back, dear. Keep in touch. Kiss

    http://mylovelyfashionbih.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  8. Zazdroszczę pobytu w Chicago. Mój ojciec lata tam co roku i jeszcze nie miałam okazji się z nim zabrać, ale mam nadzieję, że kiedyś mi się uda nadrobić zaległość.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Warto skorzystać przy okazji, którejś z wycieczek taty, bo jest co podziwiać :)

      Usuń
  9. Chicagowska fasolka... Muszę przyznać, że to chyba jeden z najbardziej interesujących i absolutnie nikomu nie potrzebnych przedmiotów znajdujących się na tej planecie. Naprawdę, fascynuje mnie "to coś". Poza tym
    - fontanna z twarzą. Chociaż dość krytycznie podchodzę do tematu sztuki współczesnej, to to dzieło niewątpliwie mnie zachwyca, a sam pomysł jest wprost genialny!
    Pozdrawiam i czekam na nowe posty dotyczące Chicago, w którym dzięki Tobie powoli zaczynam się zakochiwać :-)

    Sio

    PS W kwestii miłości do naleśników jesteśmy już dwie: ja również je uwielbiam! Specjalnie poleciałabym do Chicago, żeby spróbować tych Twoich, bo wyglądają bardzo, baaardzo apetycznie...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rzeczywiście ta fasolka jest przedziwna... Ale ludzi tam więcej niż mrówek w mrowisku, tak więc spełniła swoje zadanie i przyciąga tłumy :)
      Ja wciąż szukam w Polsce choć w połowie tak dobrych, ale jeszcze nie znalazłam :(

      Usuń
    2. Daj więc znać, jeśli znajdziesz :D

      Usuń
  10. Jaka cudowna pogoda. Tam jest zawsze tak pięknie i ciepło? :) Chciałabym, żeby u nas tak można było cały czas chodzić w ubraniach nie-zimowych, których mam już dość.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W zasadzie to w Chicago bywają znacznie bardziej srogie zimy niż u nas :) Ale to lato było zdecydowanie bardzo ciepłe :)
      Mam to samo - wolałabym, żeby trochę ten klimat jednak był u nas łagodniejszy :c

      Usuń
    2. Właśnie się zastanawiałam po napisaniu komentarza wyżej, w której strefie klimatycznej znajduje się Chicago. Wiesz... wstyd się przyznać, ale z geografii jestem bardzo cienka xD
      Ostatnio i tak jest dużo lepiej, bo nie pamiętam kiedy ostatni raz całą zimę leżał śnieg i było naprawdę bardzo zimno. W ciągu ostatnich lat mrozy trwają po kilka dni, a nie miesięcy, ale przez to wydaje się jakby klimat w Polsce polegał na tym, że mamy 3 miesiące lata i 9 miesięcy jesieni.

      Usuń
    3. Ostatnio zasypało nas tak mocno chyba 2-3 lata temu... Zima rzeczywiście jest łagodniejsza, ale przez to także lato jest strasznie marne :(

      Usuń
    4. Ale ten śnieg był i tak nietypowy bo z tego co pamiętam to był on w święta wielkanocne lub dopiero w maju :)

      Usuń
  11. Wow! ja podróżuję na razie tylko myślami ;) góra naleśników wygląda niesamowicie smacznie ;) takie to typowo amerykańskie te naleśniki/placuszki ;)
    Cierpliwość przydaje się w każdym hobby ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W podróżowaniu myślami również się specjalizuję :P

      Usuń
  12. Przyznam, że ja też przyciągam dziwną pogodę. Kiedy byłam na Saharze zaczęła się burza. Pierwszy deszcz od 30 lat. I to akurat wtedy kiedy ja po raz kolejny chciałam się nacieszyć piaskiem pustyni.
    Piękne zdjęcia i miejsca. Może kiedyś się tam pojawię :-).
    Pozdrawiam,
    Ja, Pingwinek

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No dobra, Twój przypadek jest znacznie bardziej drastyczny - burza na Saharze to jednak coś :P

      Usuń
  13. Haha, niezły pomysł na fontannę ;D A w taki upał to nie zjadłabym chyba niczego. Ewentualnie sorbet ;) Budzisz chęć podróżowania, fajnie napisany post ;)

    OdpowiedzUsuń
  14. W USA, jak zresztą pewnie wszędzie na świecie, bardziej pociąga mnie dzik przyroda i wędrówki choćby po górach...ale Chicago, podobne jak Stambuł czy Barcelona jest jednym z niewielu miast, które chciałabym jednak odwiedzić. A cóż...zachęciłaś jeszcze bardziej:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Z dzikiej przyrody miałam szansę obejrzeć Niagarę i rzeczywiście robi wrażenie :)
      Polecam, nawet jeśli wolisz naturę - Chicago nie jest tak chaotyczne i głośne jak reszta wielkich miast :)

      Usuń
  15. Widoki są świetne!
    Obserwuję i liczę na uczciwy rewanż.
    paulan01.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  16. Zachwycające zdjęcia :)
    Ja przyciągam w podróżach chmury i deszcz, niestety :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki! :)
      Uff, to ja na (nie?)szczęście tylko upały :P

      Usuń
  17. The Orginal Pancake House uwielbiam! Zawsze wpadamy tam z chłopakiem, bo faktycznie klimat jest świetny, jak w mało której knajpie! :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O, no proszę! Więc mam kogoś na poparcie moich słów! :)
      Trochę jakby wyrwana z nowoczesnej rzeczywistości :)

      Usuń
  18. ach, rozmarzyłam się i zachciało mi się lata i podróży dzięki tym zdjęciom... ;)

    OdpowiedzUsuń
  19. Piękne zdjęcia, jedzenie, klimat i piękna ty! Dałabym dużo za wyrwanie się tam choć na chwile. Bardzo podoba mi się twój post ;)

    niutta.blogspot.com
    -Niuta.

    OdpowiedzUsuń
  20. 'Zachorowałam na podróże' - ale to chyba całkiem fajna choroba ;).
    Piękne zdjęcia, miejsca, zupełnie inna kultura i przede wszystkim ludzie - co jak dla mnie - nawet widać na zdjęciach ;). Ach naleśniki... 'Jedzeniowo' jestem bardzo wybredna, ale naleśniki uwielbiam chyba pod każdą postacią na słodko! Są numerem jeden :D I zauważyłam, że dbasz o zdrowe odżywianie, co raczej rzadkie w dzisiejszych czasach ;). Jednak też czasami lubię o to zadbać, a etykietki przed zakupem czegoś czytam nałogowo :D.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zdecydowanie najprzyjemniejsza ze wszystkich, które mnie dotknęły :P
      Ludzie rzeczywiście zupełnie inni. W dużej mierze zaskakują pozytywnie, ale czasem ta inność daje też o sobie znać z tej gorszej strony :)
      Zwariowałam na punkcie zdrowego żywienia już dawno... choć teraz to już prawie każdy jest "fit" :P
      Etykiety to podstawa, bez tego się nie obejdzie! :D

      Usuń
  21. Zazdroszczę podróży w tak piękne miejsce! Chciałabym również w przyszłości je zwiedzić. Zdjęcia są bajeczne! Nie potrafię już doczekać się takiej pogody w Polsce :)

    Pozdrawiam ♥,
    yudemere

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję bardzo! :)
      Ja również już wyczekuję lata :)

      Usuń
  22. Piękne zdjęcia :) Rozmarzyłam się o swoich podróżach...
    Zapraszam do siebie, dopiero zaczynam :)

    http://amira-asante.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  23. Jejku, pięknie tam jest :) Śliczne zdjęcia!
    http://przyszopceuszatych.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  24. Szaro mi w Warszawie, bo mieszkam w centrum, w blokowisku :D Ale poprzednie miejsce zamieszkania było zdecydowanie bardziej zielone ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Uff, a już myślałam, że to ogólne zdanie na temat Warszawy :P

      Usuń
  25. Hej! Zostałaś nominowana do LBA! ;) Szczegóły tutaj: http://loolca.blogspot.com/2015/03/liebster-blog-award.html
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  26. Kurczę, zawsze jestem pod wrażeniem Twoich notek. Za każdym razem piszesz tak luźno, w świetnej formie przekazujesz nam wszystko, co powinniśmy wiedzieć, ale nie zasypujesz nas niepotrzebnymi informacjami. Ekstra! :).
    Co do notki - taka lecznicza działalność podróży jest bardzo przydatna :). Ale masz chyba jeszcze jedną leczniczą umiejętność. Widziałaś może w którejś z gazet, gdzie dodane było zdjęcie ręki znachora, a jak się jej dotknęło i przytrzymało, to miała leczyć? :D. Tak teraz ja, będąc chora, gdzie żaden lek nie pomagał, po przeczytaniu tej notki znów poczułam się tak, jakbym tam z Tobą była i od razu było mi lepiej :D:).
    O zdjęciach się nie będę wypowiadać już, bo tak głupio ciągle chwalić i chwalić... Chciałabym znaleźć coś, co nie będzie dobre w tym blogu! :D.
    Co do naleśniczków - mmm, ubóstwiam! Takie domowe są pyszne, ale pewnie te "na miejscu" są o wiele lepsze, niż te, które sami robimy :D. Też zresztą uwielbiam bananowe, ale dodaje jeszcze do nich kokos :D. A muszę się przyznać, że syropu klonowego nigdy nie próbowałam nawet, a mam na niego wielką chęć!
    Takie upały to ja lubię bardzo! Mimo, że się męczę na słońcu szybko, to wolę, żeby było tak gorąco niż zimno!
    Pozdrawiam i dziękuję, że do mnie wpadłaś (a właściwie wróciłaś :)),
    dosmileyourself.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak w ogóle, to się dopiero skapnęłam, że koniec końców, zapomniałam dodać Twojego bloga do listy czytelniczej! Nie wiem, jak to się stało, wybacz. Dodaję już Twojego bloga do zakładki "friends" na moim blogu :). Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko. Dodatkowo zostawiam obserwację, co bym miała powiadomienie o następnych postach :).

      Usuń
    2. Mamusiu, dziękuję Ci bardzo za tyle miłych słów! Cieszę się, że mogłam Cię choć na chwilę wyrwać z choroby i zabrać ze sobą do słonecznego miejsca :)
      Kokos to także świetny dodatek; choć ja preferuję bananowe głównie z tego względu, że same w sobie są już po prostu słodkie i nie trzeba do nich dosypywać masy cukru, etc. :) Syrop klonowy ma chyba podzielne opinie - ja go lubię, choć wolę znacznie bardziej daktylowy. Ale zachęcam do spróbowania, bo może Tobie bardzo zasmakuje! :)
      No coś Ty, oczywiście, że nie mam nic przeciwko! Wręcz bardzo mi miło :)

      Usuń
  27. Też uwielbiam podróże, a USA to jedno z moich marzeń ;-) Dodaję do obserwowanych i na pewno będę często zaglądać :)
    Ps. świetne zdjęcia :)
    www.jlw-lifestyle.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  28. Tak bardzo Ci zazdroszczę! Ja jedynie gdzie byłam za granicą to Holandia i Czechy. Porażka. Chciałabym bardzo podróżować, ale brak mi towarzysza. Może z czasem będę miała okazję pozwiedzać trochę świata :)

    Co do klubu dawców to nic bardziej banalnego. https://www.dawca.pl wypełniasz i czekasz :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A ja Ci bardzo zazdroszczę Holandii, bo marzy mi się Amsterdam! Niestety póki co go nie widziałam :(
      Dziękuję Ci bardzo za informację :) x

      Usuń
  29. Przez Twój piękny opis Chicago zachciałam je bardzo odwiedzić, dlatego też zapisuje je do swojej listy "Muszę odwiedzić".
    Fontanny, które pokazałaś ma zdjęciach są genialne! Chciałabym je kiedyś zobaczyć i zrobić im zdjęcia :)
    Twoje zdjęcia są przepiękne <33

    dusiowata-dusia.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Ci ślicznie! :) Chicago zdecydowanie warto odwiedzić, więc na liście jest koniecznością!

      Usuń
  30. Ooooo, mam Cloud Gate na tapecie na laptopie, a nie wiedziałam co to jest ani jak się nazywa, ani nic, więc dziękuję za niezamierzone uświadomienie! :D Wszystkie zdjęcia są takie kolorowe, radosne, ciepłe (ale nie gorące!), że jeszcze bardziej nie mogę się doczekać nadejścia naszej polskiej pani wiosny.

    A przez naleśniki zrobiłam się taka głodna :(

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hahaha, no proszę! Nawet nie wiedziałam, że mogę kogoś nieumyślnie oświecić :)
      Wiosna już za pasem, już to czuć :)

      Usuń
  31. kurczę, pięknie tam! a naleśniki (?) wyglądają zabójczo!
    ja w sumie nie jestem wielką fanką podróży, czasem mi się zachce gdzieś ruszyć dupsko, ale z drugiej strony wolę odkładać kasę na coś, co będę miała na dłużej i przez to rzadko gdzieś wyjeżdżam :(
    za to moja siostra za każdym razem jak siedzi przed komputerem, to sprawdza tanie loty i w ogóle, i ciągle mnie namawia, żebym z nią gdzieś poleciała, ostatnio na tapecie był Rzym :D i gdyby nie to, że naprawdę niewiele mi brakuje do kupna laptopa, to bym poleciała :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Naprawdę? Ja zupełnie na odwrót, wolę kolekcjonować chwile, a nie rzeczy. Wychodzę z założenia, że nic mi po lepszym telefonie, na którego wyświetlaczu ustawię sobie jakiś zjawiskowy widok z drugiego końca świata - wolę zobaczyć to na własne oczy. No ale każdy ma swoje spojrzenie na świat :P
      Rzym chcę odwiedzić w tym roku! Już miałam lecieć w lutym, ale uczelnia mnie uziemiła :(

      Usuń
  32. Pierwsze, o czym pomyślałam po zapoznaniu się z tym postem to to, jak bardzo tęsknię za latem. Brakuje mi ciepła, słońca i krótkich ciuchów.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie jesteś sama, ja także już nie mogę się doczekać :) Na szczęście mamy już marzec :)

      Usuń
  33. Czytam co piszesz i wydaje mi się, że wypowiadasz moje myśli. Od pewnego czasu o niczym innym wciąż nie marzę jak o podróżach i doświadczeniu świata na swojej własnej skórze. Myślę, że jest to mały sens mojego życia, który sobie obrałam. I jest to naprawdę cel niesamowity.
    Piękne zdjęcia, czytam dalej!

    OdpowiedzUsuń

Flickr Images